Metamorfoza kostki z lat 60.: jak powiększyć przestrzeń bez wyburzania całego domu

Typowy dom typu „kostka”, wzniesiony w latach 60. XX wieku, przez dekady definiował krajobraz polskich przedmieść. Choć kiedyś uznawane za szczyt nowoczesności, dziś często okazują się niefunkcjonalne, ciemne i zbyt ciasne dla potrzeb współczesnych rodzin. Przykład gruntownej przebudowy budynku w Łaziskach Górnych pokazuje jednak, że zamiast wyburzać, można tchnąć w taką konstrukcję zupełnie nowe życie.

Nowy układ funkcjonalny zamiast ścian nośnych

Głównym wyzwaniem dla właścicieli domu była potrzeba stworzenia otwartej, przestronnej strefy dziennej. W pierwotnym układzie wnętrza były podzielone na wiele małych pomieszczeń, co optycznie pomniejszało metraż. Kluczowym etapem prac była inżynieryjna ingerencja w strukturę budynku: usunięcie większości ścian działowych oraz niektórych ścian nośnych. Aby bezpiecznie zastąpić usunięte przegrody, zastosowano podciągi – stalowe lub żelbetowe belki, które przejęły obciążenia konstrukcyjne, pozwalając na uzyskanie otwartej przestrzeni na parterze.

Rozbudowa o dwukondygnacyjny moduł

Sama rearanżacja wnętrz to jednak nie wszystko. Inwestorzy zdecydowali się na dobudowanie od strony południowej nowej, dwukondygnacyjnej części. Na poziomie parteru wygospodarowano miejsce na garaż, natomiast piętro zyskało nowy, przestronny salon. To rozwiązanie pozwoliło nie tylko na zwiększenie powierzchni użytkowej, ale także na lepsze doświetlenie wnętrz.

Wiszący taras jako łącznik z ogrodem

Jednym z najbardziej efektownych elementów przebudowy jest taras, który stał się naturalnym przedłużeniem strefy dziennej – kuchni, jadalni i salonu. Dzięki częściowemu zadaszeniu, przestrzeń ta pełni funkcję dodatkowego „pokoju” pod chmurką, z którego domownicy korzystają przez większą część roku. Zastosowanie dużych przeszkleń sprawia, że salon płynnie łączy się z ogrodem, a taras wizualnie powiększa wnętrze domu, tworząc harmonijną całość.

Źródło: muratordom.pl