Stuletnie mury w Kleczy: jak Marta i Filip odmienili zapomniane gospodarstwo

Poszukiwania idealnego miejsca na Dolnym Śląsku zajęły Marcie i Filipowi siedem lat. Gdy w końcu trafili do Kleczy na Pogórzu Izerskim, nie od razu zakochali się w budynku, który miał stać się ich domem. Choć okolica zachwycała, sam obiekt wymagał ogromu pracy i cierpliwości, by ujawnić swój prawdziwy charakter.

Dopiero proces skuwania tynków przyniósł przełomowe odkrycia. Pod warstwami wykończeniowymi właściciele odnaleźli oryginalne mury z piaskowca oraz ślady dawnej konstrukcji przysłupowej. Te architektoniczne detale, skrywane przez dekady, stały się fundamentem dla nowej odsłony budynku. Marta i Filip podjęli decyzję, by nie dążyć do stworzenia nowoczesnej rezydencji, lecz z szacunkiem do wielowiekowej historii, przywrócić mu dawną świetność.

Niedzisiejszy urok Pogórza Izerskiego

Klecza to miejsce, w którym czas zdaje się płynąć wolniej. Wioska pod Wleniem wyróżnia się brakiem nowej zabudowy – większość domów powstała jeszcze przed II wojną światową. Choć wiele z nich zmaga się z upływem lat, prezentując odrapane elewacje czy spękane tynki, dla obecnych mieszkańców to właśnie ich prostota i proporcje stanowią o unikalnym pięknie. Właściciele określają tę atmosferę mianem „niedzisiejszej”, co stało się inspiracją do prowadzenia kameralnego domu gościnnego Dwie Brzozy.

Inspiracje z dala od szablonów

Dla Filipa, który już jako nastolatek planował zamieszkanie na Dolnym Śląsku, wybór regionu był naturalną konsekwencją marzeń o życiu w górskim otoczeniu. Dziś prowadzone przez parę miejsce przyciąga gości poszukujących spokoju i autentyczności. Wyjątkowy klimat obiektu, łączący surowość dawnych murów z ciepłym, gościnnym charakterem, sprawia, że wielu odwiedzających porównuje go do prowansalskich czy toskańskich posiadłości. To dowód na to, że nawet zaniedbane gospodarstwo, poddane odpowiedniej renowacji, może zyskać drugie życie, zachowując przy tym swój pierwotny, historyczny duch.

Źródło: muratordom.pl